راهنمای حزب در سال پیش رو (2019–2020)

مصوب ۲۲ مهر ۱۳۹۸ — برابر با ۱۴ اکتبر ۲۰۱۹

متن حاضر نه متنی تحلیلی است و نه واجد پیش‌بینی، بلکه می‌توان آن را در مقولهٔ تلاشی آینده‌نگرانه دانست برای واکنش نسبت به زمانه‌ای که سرشار از «احتمالات» است. حزبی که دوران پیشگامی خود را در تبعید آغاز کرده و برای شراکت در فعالیت‌های سیاسی در ایران آینده آماده می‌شود، ناگزیر است با توجه به شواهد، این احتمالات را بررسی کرده و بر اساس مرامنامهٔ خود موضع‌گیری نماید.

ما در دو سال گذشته برخی از این احتمالات را بررسی کرده و مواضع محتمل حزب را تعیین نموده‌ایم. اکنون مناسب است که به جای تکرار آن‌ها، چهارچوب‌های مراجعهٔ خود را برای موضع‌گیری‌های آینده روشن کنیم. اصول زیر راهنمای ما هستند:

1. با وجود اعتقاد به «کثرت‌مداری»، بر نظریهٔ «یک کشور – یک ملت» و ضرورت «یکپارچگی ملت ایران» پافشاری داریم.
2. ایران را کشوری تجزیه‌ناپذیر می‌دانیم.
3. تقسیمات کشوری باید بر اساس «آمایش سرزمین» انجام شود، نه معیارهای قومیتی یا مذهبی.
4. با خودگردانی مناطق موافقیم؛ اما با «خودمختاری» و «حق تعیین سرنوشت منطقه‌ای» مخالفیم.
5. با هرگونه تبعیض قانونی یا اجتماعی مخالفیم.
6. به آزادی عقیده، بیان و مذهب بر اساس اعلامیهٔ جهانی حقوق بشر باور داریم.
7. شکنجه، تعزیر و اعدام را مردود می‌دانیم.
8. بر اساس «میثاق ملی» تصویب‌شده در مهستان، معتقد به نظام دو ریاستی و تقدم رفراندوم قانون اساسی بر رفراندوم نوع نظام هستیم.
9. ریاست نمادین کشور باید انتخابی و غیروراثتی باشد.
10. هیچ شریعت یا ایدئولوژی نباید وارد قانون‌گذاری و آموزش رسمی کشور شود.
11. با تنش‌افزایی و ورود به جنگ مخالفیم.
12. فاعل براندازی تنها ملت ایران است؛ اما از توانمندسازی ملت حمایت می‌کنیم.
13. آلترناتیو سکولار دموکرات نباید با حکومت اسلامی وارد مصالحه شود.
14. مناظره با طیف‌های رقیب را راهی برای روشن‌تر شدن مواضع می‌دانیم.
15. برای ارتباط و همکاری با نیروهای هم‌عقیده در داخل و خارج فعالانه تلاش می‌کنیم.
16. از مطالبات برحق مردم داخل کشور (تا زمانی که به قانون اساسی رژیم رجوع نکنند) حمایت می‌کنیم.
17. در متون خود به جای «جمهوری اسلامی»، واژهٔ «حکومت اسلامی» یا «رژیم اسلامی مسلط بر ایران» را به کار می‌بریم.
18. اعضای حزب بدون مجوز رسمی، اعلام موضع یا اقدام سیاسی نمی‌کنند.
19. پرچم سه‌رنگ شیر و خورشید نشان را پرچم کشور می‌دانیم تا رأی ملت در آینده تکلیف آن را مشخص کند.
20. زبان فارسی را زبان اداری و وحدت‌بخش کشور می‌دانیم؛ آموزش زبان مادری را آزاد اما غیررسمی می‌دانیم.
21. وجود یک نهاد منسجم برای هماهنگی مبارزات ملت را ضروری می‌دانیم.
22. پدید آمدن چنین نهادی را تا هنگام فروپاشی رژیم، تنها در خارج از کشور ممکن می‌دانیم.
23. تاکید می‌کنیم که آلترناتیوهای مختلف باید به روشنی معرفی شوند تا ملت آگاهانه انتخاب کند.
24. بر همین اساس، ما ویژگی‌های یک آلترناتیو سکولار دموکرات را برجسته می‌کنیم و مخالف نظریهٔ «اتحاد همه با هم» هستیم، چرا که موجب ابهام و انحراف انتخاب ملت می‌شود.