جمهوری اسلامی دشمن مشترک ایرانیانیست که به سربلندی و آزادی ایران میاندیشند. بر بنیاد چنین باوری و جدای از هر اختلافسلیقهٔ سیاسی، تأکید بر همگرایی بیشتر میان نیروها و گروههای سیاسیِ باورمند به مبارزهٔ خشونتپرهیز، بدونتردید بخشی از دغدغهٔ مردم ایران را نیز رفع خواهد کرد؛ مردمی که زیر یوغ استبداد، تاب درگیری میان گروههای سیاسی مخالف جمهوری اسلامی را ندارند و خواستار ایجاد جبههای فراگیر علیه رژیم سرکوبگر و واپسگرای حاکم بر ایران هستند.
از این رو، گروههای امضاکنندهٔ این تفاهمنامه، ضمن حفظ استقلال خود، باورهای زیر را زمینهساز پیمانی سیاسی برای مبارزه علیه جمهوری اسلامی میدانند؛ بدیهی است که ما نه با یکدیگر بلکه با جمهوری اسلامی مبارزه میکنیم.
- براندازی: تغییر رژیم جمهوری اسلامی یک ضرورت است. این ضرورت بیش از آنکه سویهای سیاسی داشته باشد، سویهای نجاتبخش دارد؛ نجات ایران و ایرانی.
- یکپارچگی سرزمین و ملت ایران: ایران یک کشور و یک ملت است و یکپارچگی سرزمینی آن، در چارچوب مرزهای سیاسی کنونی، در هیچ شرایطی محل گفتگو و مذاکره نیست.
- حکومت دموکراتیک: چنانچه براندازی به گذار دموکراتیک منتهی نشود، راه را بر دیکتاتوری، فساد و خفقان دیگری خواهد گشود. بنیانگذاری حکمرانی و مدیریت کشور با شاخصههای دموکراتیک یک انتخاب نیست؛ یک وظیفه است.
- حقوق بشر: تمام قوانین فردای ایران، از جمله قانون اساسی، باید با مفاد اعلامیهٔ جهانی حقوق بشر سازگار باشند و برابری حقوقی شهروندان ایران را فارغ از مذهب، عقیده، جنسیت، گرایش جنسی، قومیت یا نژاد تضمین کنند.
- جدایی دین از حکومت (سکولاریسم): حکومت آیندهٔ ایران باید مستقل و جدا از نهاد دین باشد و نسبت به دینداران و بیدینان کاملاً بیطرف عمل کند.
- منافع ملی: رابطهٔ حکومت سکولار ـ دموکراتیک آیندهٔ ایران با همهٔ کشورها باید بر اساس منافع ملی ایران، احترام به قوانین بینالملل و حفظ صلح و ثبات منطقهای و فرامنطقهای باشد.