فهرست بستن

پیمان نامه عصر نو

پیشگفتار

«پیمان نامهء عصر نو» با هدف زمینه سازی برای فراهم ساختن چتری فراگیر از سکولار دموکراسی بوجود می آید؛ چتری که صاحبان همهء عقاید در زیر سقف اش با یکدیگر به تفاهم و گفتگو و آینده سازی بنشینند، و ـ چه قبل از فروپاشی رژیم اسلامی و چه پس از آن ـ جریانی را برپا دارند که از یکسو  به تشکیلاتی اجرائی و کارآمد و، از سوی دیگر به مجمعی زاینده و آینده نگر مبدل شود، به سکولار دموکراسی جسمیت و تعین سیاسی بخشد، و نهال آزادی های حقوق بشری را در خاک اندیشهء ایرانی چنان بکارد و ریشه دار کند که، هر چه زودتر، برآید، ببالد و شاخه بگستراند، و به بار بنشیند. چنین «چتری» نمود و نماد همان ایرانی است که در زیر سقف بلندش همهء عقاید و باورها، در همزیستی و تساهل، حضور خواهند یافت.

ما امضاء کنندگان این پیمان نامه معتقدیم که «انقلاب مشروطه»ی ایران که 107 سال پیش به پیروزی رسید، برکنار از کمبودهایی نظیر عدم اعطای آزادی مذهبی، بی توجهی به حقوق برابر زنان، و به طور کلی عدم توجه به برخی از مفادی که اکنون در اعلامیه جهانی حقوق بشر در مورد آنها تصریح شده است، منشاء و مبداء همهء حرکت های آبادساز و آزادیخواهانهء ملت ایران تلقی می شود؛ انقلابی که از فراز و نشیب های بسیار و ظهور و سقوط جنبش های متعدد گذشته و در سه دههء اخیر ضربهء اصلی را از آنچه به پیدایش «انقلاب مشروعه»ی کنونی انجامیده، خورده است. لذا معتقدیم که کار ما می تواند و باید ادامه و تکمیل کنندهء همان نخستین جنبش مردم قارهء آسیا برای استقرار حاکمیت آزادانه و آباد ساز ملت ها باشد. در عین حال، از آنجا که در نظر ما جنبش مشروطه قبل از هر چیز از طریق افزودن هائی نقیض بر قانون اساسی اش لطمه دیده است، برای ما، بدون ورود به جزئیات، روح آزدیخواهانه، عدالت مدار، و تبعیض گریز و سکولار دموکراتی که در این قانون وجود داشته اهمیت دارد.

باری، در این راستا است که ما امضاء کنندگان «پیمان نامهء عصر نو» می خواهیم تا، با در دست داشتن تعریفی گسترنده از مشخصات «انسان سکولار دموکرات ایرانی»، باورمندان به این طرز فکر و نگاه را به همگرائی برای استقرار حکومتی سکولار و دموکرات در ایران فرا بخوانیم.

این «پیمان نامه» برای آنانی فراهم آمده که از زن و مرد، پیر و جوان، کوشندهء سیاسی و فرهنگی و اجتماعی، کارورز و بی کار، خداشناس و دین مدار و منکر ماوراء الطبیعه، پناهنده و مهاجر، و برآمده از دل اقوام و تیره ها و مردمان گونه گون ایرانی، با زبان ها و فرهنگ ها و ادیان و عقاید گوناگونی که زیر سقف آسمان بلند ایران در هم تنیده اند، چه منفرد و چه همپیوند با گروه ها و احزاب و سازمان ها و شبکه ها و اتحادها و شوراهای مختلف، می خواهند تا نخست تعریفی تفصیلی از صفات مشخصهء خویش را ارائه داده و سپس راهکارهائی را برای اتحاد نیروهای سکولار دموکرات ایران ارائه دهند..

ما که هستیم؟

  1. ما، قبل از هر امر دیگری، خود را «ایرانی» می دانیم؛ حتی اگر در کشورهای مختلف جهان پراکنده بوده و تن به پذیرش تابعیت این کشورها داده باشیم و یا حتی در زیر آسمان آن کشورها اما در خانواده هائی که خود را ایرانی می دانند دیده بر جهان گشوده باشیم. و، طبعاً، این نخستین «هویت» سراسری ما، تا زمانی می تواند معنای واقعی داشته باشد که کشوری به نام ایران، با حدود و ثغور جغرافیائی و مرزهای سیاسی شناخته شدهء کنونی اش در سطح بین المللی، وجود داشته باشد. به همین دلیل ما خواهان «حفظ تمامیت ارضی» ایران کنونی و یکپارچگی مردمانی هستیم که خود را متعلق به آن می دانند و «ملت ایران» خوانده می شوند. بدین سان ما خود را جزئی از این ملت می دانیم.
  2. ما معتقدیم که نماد یکپارچگی ایران در دوران مدرن تاریخ کشورمان «پرچم شیر و خورشید نشان» بوده و این پرچم هرگز در یک رفراندوم ملی تغییر نکرده است و در آینده نیز تنها ارادهء ملت ایران است که می تواند در آن تغییری ایجاد کند.
  3. ما، از لحاظ عقیدهء سیاسی و حقوقی «انسان مدار»یم؛ یعنی معتقدیم که باورهای ایمانی و دینی و مذهبی و عقیدتی هر کس اموری شخصی و حداکثر گروهی اند و حق اعمال شدن در قانون گذاری های عمومی جامعه را ندارند و قوانین ادارهء جامعه را انسان ها بر اساس مصالح خود وضع می کنند و بسته به شرایط خود می توانند آنها را تعدیل نموده و یا لغو کنند.
  4. دین لحاظ ما خود را از لحاظ سیاسی «سکولار» می دانیم و معتقدیم که با دور نگهداشتن حاکمیت از آئین ها و مذاهب و ادیان و ایدئولوژی ها، تک تک مردم ایران خواهند توانست با آزادی کامل در راستای نیایش و گفتار و کردار و بیان و تبلیغ عقاید خود عمل کنند.
  5. ما خود را «دموکرات» می دانیم و در این ترکیب «دمو» را (که معمولاً به معنای «مردم» ترجمه می شود) معادل مدرن «ملت» دانسته و از «کراسی» معنای «حاکمیت» را مستفاد می کنیم و لذا در نزد ما «دموکراسی» به معنای «حاکمیت ملی» است. ما معتقدیم که «کشور ایران» به تمامی آحاد «ملت ایران» تعلق دارد و این «ملت یکپارچه» دارای حاکمیت بلامنازع بر کشور و دارای حق تعیین سرنوشت مشترک خویش است.
  6. ما، در عین حال، خود را «سکولار دموکرات» می خوانیم؛ و با اینکه بر این نکته واقفیم که دموکراسی تنها به مدد استقرار حاکمیت ملی و سکولاریسم به دست می آید و، لذا، از لحاظ معنوی، اصطلاح «دموکراسی» همهء این معانی را در بر می گیرد، اما از آنجا که، از یکسو با تسلط حکومتی دینی ـ ایدئولوژیک بر کشورمان روبروئیم و، از سوی دیگر، ایدئولوژی ها و ادیان مختلف با افزودن اضافه هائی بر این اصطلاح کوشیده اند مکاتب خود را با دموکراسی همنوا و همراستا تلقی کنند، ما نیز، بر اصطلاح «سکولار دموکراسی» تأکید می کنیم و آن را در برابر اصطلاحات در-خود-ناسازگاری همچون «دموکراسی دینی» قرار می دهیم.
  7. ما خود را «استبداد ستیز» می دانیم و استبداد را ناشی از استقرار حکومت های خودکامهء فردی و گروهی تلقی کرده و معتقدیم که تا ماشین «باز تولید استبداد» از کار نیفتاده باشد کشور ما در چرخهء باطلی از «رستاخیزهای آزادیخواهانه و شکست آنها در برابر بازتولید استبداد» گرفتار خواهد بود. در این راستا است که ما خواستار استقرار یک قانون اساسی سکولار دموکراتیم که بر اساس مفاد اعلامیهء جهانی حقوق بشر و ملحقات آن نوشته و تصویب خواهد شد.
  8. ما خود را «تبعیض ستیز» می دانیم. و باور داریم که حکومت های خودکامه، و ایدئولوژی ها و مذاهب دست یابنده بر ماشین قدرت حکومت و دولت، بر اساس پیش فرض های منجمد در زمان و ادعای داشتن راه حل هائی بدون بررسی وضعیت و مسائل موجود، قبل از هر چیز مولد تبعیض اند و زن و مرد، پیروان مذاهب، متکلمان به زبان های گوناگون و پیروان فرهنگ های مختلفی را، که مجموعاً ملت ایران را بوجود می آورند، به دستجات و گروه های دارای مرتبت های گوناگون اجتماعی تقسیم کرده و تبعیضات مختلفی را بر آنان روا می دارند. بنا بر این، ما خواستار رفع همه گونه تبعیض از ملت ایران و استقرار تساوی حقوقی آحاد این ملت در برابر قوانین کشور هستیم و این امر را منوط به برقراری یک حکومت سکولار دموکرات می دانیم.
  9. ما معتقدیم که زبان اداری، مشترک و سراسری کشور ایران زبان فارسی است و، در عین حال، لازم است که حفظ و آموزش همه زبان های مادری ایران نیز جزء لاینفکی از سیاست های فرهنگی و آموزشی کشور باشد.
  10. ما «فرهنگ دوستیم»، بدین معنا که دست آوردها و میراث های ارزشمند و سازگار با زندگی نوین معنوی و مادی خود را، که از عهد باستان تا کنون به ما رسیده اند گرانقدر شمرده و معتقدیم که کوشش در راستای نگاهداری و معرفی آنها از جمله ضرورت های حفظ هویت ایرانی ما محسوب می شود.
  11. ما «نوگرا» (مدرن) هستیم و بدین لحاظ «آینده نگر» و «آباد سازیم»؛ بدین معنا که معتقدیم ضرورت دارد تا هرچه زودتر کار برنامه ریزی در مورد حل مسائل کلان کنونی آغاز گردد ـ مسائلی همچون: مشکلات مادی، معیشتی، شغلی، تشکیل خانواده، مسکن، پوششی، زیستی، بهداشتی، امنیت ملی و اجتماعی، ناکارآمدی صنعت و علم، فقدان عدالت اقتصادی و اجتماعی، وجود شکاف های طبقاتی، فرار مغزها و هدر رفتن ثروت های کشور، و بالاخره عدم توزیع عادلانهء ثروت های طبیعی و تولید شدهء ملت. ما خواستار استفادهء بهینه از این ثروت ها در راستای توسعهء پایدار و عادلانهء مناطق مختلف کشوریم.
  12. ما «زیستار گرائیم» و معتقدیم که حکومت ها مسئوول حفظ میراث های طبیعی کشور بوده و موظف اند که از انجام هرگونه تخریبی علیه این ثروت ها جلوگیری کرده و در استفادهء بهینه از آنها بکوشند.
  13. ما در درون مرزهای خدشه ناپذیر ایران «وحدت گرا و تمرکز پرهیزیم»، و معتقدیم که حکومت آیندهء ایران باید بصورت «نامتمرکز»، و بر اساس الگوئی که مجلس مؤسسان آینده جزئیات آن را تعیین می کند، شکل بگیرد. در نزد ما «حکومت نامتمرکز» به معنی تقسیم اختیارات میان حکومت مرکزی و حکومت های محلی، که چگونگی آن بوسیلهء مجلس مؤسسان تعیین می شود، در راستای کارا کردن دمکراسی و تشدید وحدت ملی ایرانیان و جلوگیری از بازتولید استبداد است. لذا باور داریم که لازم است تصمیم گیری امور جاری در هر منطقه ـ که حدود و ثغور آن نه بر اساس پیوندهای قومی و زبانی، که بر بنیاد معیارهای علمی و بین المللی تقسیمات کشوری، بصورت استان بندی کارا صورت می گیرد ـ توسط مردم هر منطقه اداره شود.
  14. ما، در سطح بین المللی، «همزیستی گرا» بوده و معتقدیم که کشور ما باید دارای حکومتی باشد که بعنوان یک شرکت کنندهء فعال برای توسعه و آبادی و آزادی جهان در صحنه های بین المللی حضور داشته باشد.
  15. ما «استقلال طلبیم»؛ بدین معنا که معتقدیم مشکلات کشور ما به دست ملت ایران حل و فصل می شود و دخالت بیگانگان در امور این کشور، بهر صورت که باشد، جز خسران نتیجه ای نخواهد داد.
  16. ما «انحلال طلب» هستیم. یعنی معتقدیم که باید هر نوع حکومت ایدئولوژیک، مذهبی، استبدادی و انحصار طلبی منحل و قانون اساسی آن لغو شود؛ چرا که اینگونه قوانین و حکومت ها با همهء تعاریف فوق در تضاد بوده و مولد تبعیض و استبداد و شرارت های بین المللی و سرکوب و شکنجهء داخلی و الغای حاکمیت ملی و لغو همهء اصول دموکراسی اند.
  17. ما «خشونت پرهیزیم» اما، در عین حال، در نزد ما انحلال طلبی شامل همهء اشکال و اقداماتی است که به برافتادن حکومت های ایدئولوژیک، مذهبی، استبدادی و انحصار طلب بیانجامد، چرا که معتقدیم جنبش های آزادیخواهانهء ملت ایران همواره رویه ای خشونت گریز داشته و این حکومت های استبدادی بوده اند که کار آن را به اعمال خشونت تدافعی کشانده اند.
  18. ما بیش از هر امری «نگران مسائل اینجا و اکنون اپوزیسیون خارج کشوریم» چرا که اگر نقشی برای این اپوزیسیون در سرنوشت کنونی و آیندهء ایران وجود داشته باشد این نقش به دخالت ندادن اختلافات نظری مختلفی وابسته است که حل و فصل آنها تنها با اراده و تصمیم آزادانهء ملت ایران و در دوران پس از فروپاشی حکومت اسلامی ممکن است. بدین لحاظ ما بحث دربارهء شکل و نحوهء کار حکومت و دولت و مدیریت سکولار دموکرات و نامتمرکز کشور و مسائل دیگری از این دست را، که مجلس مؤسسان و رفراندوم قانون اساسی آینده در مورد آن تصمیم می گیرند، از دستور کار خود خارج می سازیم.

قصد داریم چه کنیم؟

ما، به شرح زیر، کار خود را بر دو پایه استوار کرده ایم، یکی اندیشه ورزانه و دیگری عمل گرایانه.

  1. ما معتقدیم که با داشتن صفات و تعاریف بالا، اگرچه تا کنون پراکنده بوده ایم اما اکنون می توانیم، با تبدیل فکر «سکولار دموکراسی» به اندیشهء اصلی و گفتمان مسلط بر اپوزیسیون انحلال طلب حکومت اسلامی، نیروی جدیدی را در سپهر سیاسی کشورمان ایجاد کنیم که حامل پیامی فردائی، ایران ساز و آزادی بخش باشد.
  2. ما، در این برهه از تاریخ معاصر کشورمان، و در هنگامی که حاکمیت کنونی وارد دوران بحرانی جدیدی از عمر زیان بار خود می شود، وظیفهء تاریخی خویش می دانیم تا هر چه زودتر در راستای آسیب شناسی جریانات و جنبش های آزادیخوهانهء گذشته، و راهیابی برای ایجاد یک نیروی منسجم سکولار دموکرات، و راه حل یابی برای مشکلات کشورمان در گروهی کوشنده در راه «هم اندیشی معطوف به عمل سیاسی» گرد هم آمده و راهکارهای آفرینش این نیروی منسجم را در قاب «جنبش سکولار دموکراسی ایران» آفریده و در عمل بیازمائیم.

تعداد امضا کنندگان: 220 نفر

آلمان ـ 42 نفر

بهرام آبار

بهرام آبتین

تانیا احمدی خلیجی

محمد رضا آذر پاد

مهین ارجمند

منوچهر اسدی شرقی

فریبا اعتماد

بتول افروز

امیر امیری

شهلا بهار دوست

نیلوفر بیضائی

امید پور یوسفی کرمانی

پریوش تجدد

علیرضا ثقفی

ناصر جهانگیری ارفعی

عباس خرسندی

حسن درشتی

ماه منیر رحیم پور

حشمت رئیسی

پرویز زاهد

محمد زمانی

فریبا سرمدی

حسام سید موسوی

دانیال بهنام شجاعی

بهزاد صمیمی

پرویز ضرغامی

میرزا آقا عسگری – مانی

منصور علی نژاد

امیر فرجی

امیر فرنودی

حسن کیانزاد

جهانگیر لقائی

مهرداد لهراسبی

اصغر مردانی

بیژن مختاری

سیروس ملکوتی

علیرضا منصوری

جواد موسوی

هوشنگ مهینی

شهره ناطقی

پرویز هراتی نژاد

پگاه امینی

 اسپانیا  ـ 2 نفر

رستم وفا

حسن احمد دزفولی

استرالیا ـ 2 نفر

اصلان اصطهباناتی

نیک صرام

اسلواکی ـ 1 نفر

پویا داویس

انگلستان – 18 نفر

مهدی اختری

فرامرز اسدالله زاده

افشین بابازاده

بهزاد پرنیان

علی پیشرو

بهرام پیشکار اورنگ

رضا تقی زاده

حمید جاذب

رضا حسین بر

کیهان خاموشی

هادی خرسندی

اسماعیل خویی

ضیاء راضی

ارسلان رستمی

فریدون عبداللهیان

مهدی کاظمی

غلام وکیلی

ابراهیم هرندی

ایالات متحده ـ 66 نفر

تقی‌ آل رضا

رضا سیروس اشرف پور

صدرالدین الهی

بهمن امیر حسینی

جمشید امینی

امیل ایمانی

کامبیز باسطوت

سعید بهبهانی

محمد بهرخ

پیروز پرستوئی

باقر پرهام

ناصر پل

مهدی حاذق اعظم

پرویز حدادی زاده

هرمز حکمت

فرزاد حمیدی

رسول حیدری

شهرام خوش یوم

رضا درگاهی

رضا ذاتی

یلدا ذاکانی

حسن رجب نژاد

حمیدرضا رحیمی

حمید رخشا

فرهاد رضازاده

سیامک رفیع زاده

درویش رنجبر

مهدی زمانی

سویل سلمانی ولیخانلو

کیانوش سنجری

آرش شاملو

مهوش شاهق

رضا شاهینی

مهدی شفیعی

البرز صادقیان

بدری صفوی

سیاوش عبقری

هادی غزنوی

سعید فربخش

م. ح. فرزین

ایمان فروتن

امیرعلی فصیحی

مهدی قاسمیان

جمشید قراجه داغی

مهدی کاظمی

بیژن کریمی‌

کیا کیانی

حسن ماسالی

رضا مبین

مجید محجوبی

منوچهر محمدی

تقی مختار

ناصر محب

مهدی مفخمی

امیر ممتاز

هادی مهر صفت

مرتضی میرآفتابی

سوسن میردامادی

پرویز مینویی

احمد نورمحمدی آبادچی

اسماعیل نوری علا

پرتو نوری علا

علی نیری

اصغر واقدی

عاطی وکیلی

مصطفی هدایت نیا

ایتالیا – 1 نفر

محمدرضا آرین

برزیل – 1 نفر

دیوید اعتباری

بلژیک – 2 نفر

حمیدرضا برهانی

محسن بهزاد کریمی

ترکیه – 4 نفر

بابک اجلالی

علیرضا تقی نژاد

میثم رودکی

علی ملکی

دانمارک ـ 2 نفر

مهدی مظفری

نیک مصدقی

روسیه – 1 نفر

کیوان قره زاده

ژاپن ـ 1 نفر

ابوالفضل اسلامی

سوئد- 17 نفر

میلاد آقائی

آبتین آیینه

هلمند اربابی

حسن اعتمادی

کورش اعتمادی

رحیم حدیدی ماسوله

ناصر سمودی

فرد صابری

رؤیا صادقی

مجید صادقی

خسرو ضیاء زاده

فیروزه غفارپور

کمال الدین لطیف پور

سیروس محسن وند

رضا مقدوری

بهمن ناصح

محمد (شاهین) سرتیپی

سوئیس – 2 نفر

مهدی رضائی – تازیک

نادر کریمی

فرانسه 14 ـ  نفر

امیر رضا بختیار

فریدون پارسا

حمید جاویدان

محمد جلالی – م. سحر

بهیهء جیلانی

اسفندیار خلف

مجتبی سرمدی

بهرام شیراوژن

علی صالح زاده

بیژن مختاری

فریدون معزی مقدم

حسن مکارمی

رضا موفقی

علی میرفطروس

فنلاند- 7 نفر

افشین اردلان

مجید حقی

محسن ذاکری

شهرام عباس پور

مراد عزیزی

شهرام فریدونی

مهران نظام دوست

کانادا ـ 24 نفر

کیقباد اسماعیل پور

افشین اعرابی

مهدی امین

ناصر امین پور

بهزاد پیله ور

مسعود تقی زاده

انوشیروان حاتم

افشین حمیدیان

سهیلا خداخواه

منصور خرسندی

رحمت رحیمی

فرخ زندی

علی سرتیپی

سعید سعیدی

آرشاک شجاعی

نسترن نیکی علیی

شهلا غفوری

فلورا فرشاد

حسین قلی پور

هوشنگ قهرمان لو

پروانه مویدی

علیرضا منوچهری

مهتاب نعلی

کیومرث نیک رفتار

نروژ – 4 نفر

مهران امیر احمدی

محبوبهء علیزاده

صباح لطفی

احمد وحدانی

هلند – 5 نفر

محمد امینی

یوسف بهبهانی

صبری حسین پور

علی سرمدی

دانیال بهنام شجاعی

اروپا ـ 2 نفر

نادر کریمی

مهدی جوادی نژاد

؟؟؟  2 ـ نفر 

یونس بیگدلی

جهانگیر شیرازی